Eindige-elementen methode

Voor de simulatie van een sterkteberekening wordt gebruik gemaakt van de eindige elementen methode. Deze methode deelt een model op in “elementen” en knoopt deze aan elkaar door middel van “nodes”. Elk element krijgt eigenschappen zoals lengte, het gebruikte materiaal en stijfheidseigenschappen toegewezen. Hierdoor ontstaat een rooster. Krachten worden via knopen en elementen doorgegeven. Door gebruik te maken van een matrix is deze complexe berekening op te lossen.


De analyse bestaat uit drie gedeelten:

    1    Het opbouwen van het model door een juiste keuze van de strategie. Belangrijk hierbij
          zijn het element type, een goede verdeling van de elementen en het correct
          aanbrengen van krachten, verbindingen en vaste punten. Vakkennis en ervaring
          bepaald hiermee de nauwkeurigheit en kwaliteit van het rekenmodelmodel.

    2    De reproduceerbare berekening uitgevoerd door de computer.
          Dit kan na een druk op de knop enkele minuten tot vele uren duren.

    3    Beoordeling, en interpretatie van de resultaten. Ieder element bevat na berekening niet
          alleen informatie over de grootte van de materiaalspanning en de verplaatsing maar
          ook over de soort spanning en de rek in het materiaal. Juist deze laatst genoemden
          zijn van cruciaal belang als het gaat om de beoordeling van een constructie.
          De materiaalkennis van de analist bepaald hier de kwaliteit van de beoordeling.

Links:

Femap V10 met Nastran 7.0

Wiki Sterkteberekening

Eindige-elementen methode